Η ΑΝΑΣΑ στο Πρώτο Θέμα: Οι αόρατες μάχες πίσω από τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής: Οι «αόρατες» μάχες πίσω από τη σχέση με το φαγητό
Μία ζυγαριά που γίνεται μέτρο αξίας. Ένα πιάτο που γεννά ενοχές αντί για απόλαυση.
Οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής δεν αφορούν μία «ακραία» μειοψηφία, ούτε είναι πάντα ορατές. Πολύ συχνά κρύβονται πίσω από φαινομενικά φυσιολογικές συμπεριφορές, από διαρκείς δίαιτες και από μία καθημερινότητα όπου το σώμα γίνεται αντικείμενο αυστηρής κριτικής.
Πρόκειται για σύνθετες ψυχικές διαταραχές που συνδέονται με βαθύτερες συναισθηματικές διεργασίες και εσωτερικές συγκρούσεις.
Τι είναι οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής
Παρότι ο όρος παραπέμπει στη διατροφή, στην ουσία αφορά την ψυχική υγεία.
Σύμφωνα με την ψυχολόγο και επιστημονικά υπεύθυνη του Κέντρου Ημέρας της ΑΝΑΣΑ, Ανδρονίκη Ρόζα Σταθοπούλου, η τροφή συχνά λειτουργεί ως μέσο έκφρασης συναισθημάτων και όχι απλώς ως βιολογική ανάγκη.
Οι πιο συχνές μορφές είναι:
• Διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας
• Ψυχογενής βουλιμία
• Ψυχογενής ανορεξία
Η τελευταία μάλιστα αποτελεί μία από τις πιο επικίνδυνες ψυχικές διαταραχές, καθώς συνδέεται με υψηλά ποσοστά θνησιμότητας.
Πίσω από τη συμπεριφορά: τι πραγματικά συμβαίνει
Οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής δεν έχουν μία μόνο αιτία.
Η εμφάνισή τους σχετίζεται με έναν συνδυασμό παραγόντων:
• βιολογικών
• ψυχοσυναισθηματικών
• κοινωνικών
Η εφηβεία αποτελεί μία ιδιαίτερα ευάλωτη περίοδο, ενώ η επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των μη ρεαλιστικών προτύπων ομορφιάς μπορεί να εντείνει την ευαλωτότητα.
Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί αύξηση των περιστατικών, ιδιαίτερα μετά την πανδημία COVID-19, κυρίως σε μικρότερες ηλικίες.
«Μόνο όταν το σώμα μου βάραινε, ηρεμούσε το μέσα μου»
Οι προσωπικές ιστορίες φωτίζουν την πραγματική διάσταση αυτών των διαταραχών.
Η Σήλια περιγράφει πώς η σχέση της με το φαγητό συνδέθηκε από νωρίς με την ανάγκη για συναισθηματική κάλυψη:
«Η σχέση μου με το φαγητό δεν ήταν ποτέ απλή. Από μικρή συνδέθηκε με το συναίσθημα και με μία ανάγκη για πληρότητα που δεν μπορούσα να βρω αλλού».
Όπως εξηγεί, το φαγητό λειτουργούσε σαν ένας άμεσος τρόπος ανακούφισης:
«Μόνο όταν το σώμα μου βάραινε αρκετά, ηρεμούσε το μέσα μου».
Αντίστοιχα, η εμπειρία της υπερφαγίας και της βουλιμίας αναδεικνύει ότι πίσω από τη συμπεριφορά υπάρχει ένας βαθύτερος μηχανισμός διαχείρισης συναισθημάτων, που συχνά συνοδεύεται από έντονη ενοχή και ντροπή.
Γιατί συχνά μένουν «αόρατες»
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια είναι ότι οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής δεν είναι πάντα εμφανείς.
Πολλά άτομα:
• διατηρούν μία «λειτουργική» καθημερινότητα
• δεν έχουν απαραίτητα ακραία χαμηλό ή υψηλό βάρος
• κρύβουν τη δυσκολία τους για χρόνια
Αυτό καθυστερεί την αναγνώριση και την αναζήτηση βοήθειας.
Αντιμετώπιση και υποστήριξη
Η αντιμετώπιση είναι εφικτή και απαιτεί διεπιστημονική προσέγγιση.
Συνήθως περιλαμβάνει:
• ψυχοθεραπεία
• διατροφική υποστήριξη
• ενίσχυση της συναισθηματικής επίγνωσης
• ενεργό ρόλο της οικογένειας
Το πιο σημαντικό βήμα είναι η αναγνώριση και η αναζήτηση βοήθειας.
Διάβασε ολόκληρο το άρθρο
Μπορείς να διαβάσεις το πλήρες άρθρο με τις μαρτυρίες και την ανάλυση της ειδικού στο Πρώτο Θέμα:
